Przypadające na czterdziesty dzień po Passze Chrystusowej święto Wniebowstąpienia Pańskiego ukazuje dopełnienie ziemskiej ekonomii zbawienia: Ten sam Chrystus, Który „zstąpił z nieba” i „ogołocił samego siebie”, po męce, śmierci na Krzyżu i chwalebnym zmartwychwstaniu powraca do chwały Ojca, wprowadzając w nią na zawsze przebóstwioną ludzką naturę.

W perspektywie duchowo-ascetycznej Wniebowstąpienie ukazuje też cel i miarę życia chrześcijańskiego tu i teraz. Chrześcijanin wezwany jest, by myśleć, pragnąć i działać na miarę darowanej mu godności – jako ten, który „w Chrystusie” jest współobywatelem nieba. Hymnografia święta przypomina, że Kościół nie jest wspólnotą skupioną na przeszłości, lecz Ciałem, którego Głowa króluje po prawicy Ojca. Wniebowstąpienie nie tylko zwiastuje nam, dokąd zmierzamy, ale też zobowiązuje, by całe nasze życie było zgodne z tym, gdzie jest nasza prawdziwa ojczyzna.

W tym roku to wielkie święto zbiegło się z dniem pamięci św. apostoła Jana Teologa.

20 maja sprawowane było Całonocne Czuwanie, zaś nazajutrz Boska Liturgia.

Zdjęcia: lektor Sergiusz Diadius, Michał Jakimczuk.