17.05.2026 r.

Niedziela o ślepcu ukazuje, że Chrystus jest Tym, Który nie tylko przywraca wzrok cielesny, ale przede wszystkim stwarza na nowo człowieka, oświecając jego serce światłem wiary. Uzdrowienie niewidomego od urodzenia objawia w sposób szczególny, że łaska nie jest nagrodą za dobre uczynki ani owocem ludzkiej poprawności moralnej, lecz darem Boga, Który przychodzi do człowieka w jego bezradności i „ciemności”. Chrystus, który spluwa na ziemię, czyni błoto i namaszcza oczy ślepca, a następnie posyła go do sadzawki Syloe, objawia się jako nowy Stwórca: z prochu ziemi i wody tworzy jakby nowe oczy, antycypując odrodzenie człowieka w wodzie chrztu i w namaszczeniu Świętym Duchem.

Drugim zasadniczym motywem tej perykopy jest napięcie między ślepotą fizyczną a duchową: ten, który nie widział od urodzenia, stopniowo dochodzi do pełnego wyznania wiary, podczas gdy widzący – faryzeusze i uczeni w Piśmie – pozostają w ciemności niewiary. Zbawiciel ukazuje, że prawdziwe widzenie rodzi się z posłuszeństwa Bogu oraz odwagi wyznania wiary, nawet jeśli oznaczać to będzie wykluczenie czy niezrozumienie otoczenia.

W szóstą niedzielę po Passze w naszej cerkwi miały miejsce dwie Święte Liturgie. Po zakończeniu nabożeństw wszyscy zebrani w świątyni, przed ikoną Zmartwychwstania Pańskiego wspólnie ośpiewali “Stichiry Paschy”.

Zdjęcia: Oleksandr Rudyi.