Niedziela Palmowa ukazuje Chrystusa jako Króla pokornego, Który „na niebiosach na tronie, a na ziemi na źrebięciu zasiadł”, przyjmując „chwałę anielską i dzieci hymny”. Tłum wołający: „Błogosławiony, który przybywasz powołać Adama!” odsłania paschalny sens święta: to wejście Boga w historię upadłej ludzkości, aby podnieść „Adama”, czyli każdego człowieka, z niewoli śmierci i grzechu. Gałązki palm i wierzb, błogosławione w cerkwi, stają się widzialnym znakiem, że uznajemy w Chrystusie Króla, Który ma panować w sercu człowieka i prowadzić go do Królestwa Bożego. Liturgiczne teksty tego dnia podkreślają radość z bliskości Pana i wezwanie, by trwać w Jego nauce pośród zbliżającej się tajemnicy Krzyża. Zarazem Niedziela Palmowa jest bramą Wielkiego Tygodnia – radosny hymn „Hosanna” przenika się z zapowiedzią męki, a entuzjazm tłumów z wezwaniem do nawrócenia i wierności aż do końca. Święto „Wejścia Zbawiciela do Jerozolimy” uczy, że droga do paschalnego zwycięstwa prowadzi przez dobrowolne uniżenie i krzyż: Chrystus wchodzi do miasta nie jako władca przemocą narzucający swoją wolę, lecz jako Sługa, oddający życie za przyjaciół. Dlatego przesłanie tego dnia streszcza się głównie w dwóch pytaniach: czy jestem gotów przyjąć Chrystusa jako Króla w pokorze i posłuszeństwie Jego woli, oraz czy pozwolę, aby Jego Pascha – przejście przez cierpienie do życia – stała się także moim przejściem, moją osobistą drogą od lęku do zaufania Bogu.

W Niedzielę Palmową miały miejsce dwie Boskie Liturgie św. Jana Chryzostoma, w trakcie których zdecydowana większość przybyłych wiernych przystąpiła do sakramentów spowiedzi i Eucharystii. Po zakończeniu nabożeństw zgodnie z tradycją tego dnia dokonano poświęcenia gałązek palmowych.

Od jutra Cerkiew Prawosławna wstępuje już w Wielki Tydzień Męki Pańskiej.

Zdjęcia: lektor Sergiusz Diadius, Oleksandr Rudyi.