Czczony 19 grudnia święty Mikołaj, arcybiskup Myr Licyjskich, zajmuje w duchowości prawosławnej miejsce szczególne jako Cudotwórca, a zarazem zdecydowany pasterz Cerkwi. Jego żywot podkreśla, że już od dzieciństwa obdarzony on był darem modlitwy, wstrzemięźliwości i miłosierdzia wobec ubogich, a także gorliwością w zachowaniu czystości wiary i wierności Tradycji apostolskiej. Prawosławna literatura liturgiczna nazywa go „wzorem wiary, ikoną łagodności i nauczycielem wstrzemięźliwości”, wskazując, że jego biskupia posługa łączyła troskę o ortodoksję nauki z konkretną miłością wobec ludzi doświadczonych niesprawiedliwością, krzywdą czy nędzą. Uczestnictwo świętego Mikołaja w Soborze Nicejskim i jego stanowczość wobec arianizmu interpretowane są jako świadectwo, iż autentyczna miłość pasterska zawsze wyrasta z wierności prawdzie o Chrystusie. Prawosławne teksty hymnografii ukazują hierarchę jako szybkiego orędownika i nieustannego pomocnika wszystkich, którzy z wiarą wzywają jego imienia, szczególnie żeglarzy, podróżnych, więźniów, pokrzywdzonych i biednych. Liczne opowieści o cudach – od ratowania niewinnie skazanych po pomoc rozbitkom na morzu czy dyskretne wsparcie materialne potrzebujących – stanowią nie tyle budującą legendę, ile ikonę miłosierdzia. Wspomnienie świętego 19 grudnia jest w Cerkwi zaproszeniem, aby w jego osobie dostrzec żywą obecność łaski Bożej w historii oraz wezwaniem, by łączyć poprawność dogmatyczną z czynną miłością, wrażliwością na krzywdę i gotowością do ofiarnej służby na rzecz bliźnich. Dlatego właśnie święty biskup pozostaje dla wiernych nie tylko patronem, do którego zwraca się w potrzebach, lecz także wzorem cichego, konkretnego czynienia dobra w imię Chrystusa.

W ursynowskiej cerkwi z okazji święta tego szczególnego hierarchy sprawowano całonocne czuwanie oraz Boską Liturgię. Warto przypomnieć, że w świątyni znajduje się otaczana wyjątkową czcią ikona św. Mikołaja, która przybyła do nas ze Świętej Góry Atos na samym początku wznoszenia cerkwi.