08.11.2026 r.

W dniu dzisiejszym przypada pamięć świętego wielkomęczennika Dymitra z Tessaloniki, który uczy nas przede wszystkim tego, że wiara nie jest prywatną opinią, którą chowa się przed światem. Jest powołaniem, któremu podporządkowuje się całe życie. Dymitr był synem chrześcijan, wychowanym w wierze, w ukryciu. Cesarz Maksymian powierzył mu władzę w Tessalonice, oczekując, że będzie tępił chrześcijan. On jednak nie wykorzystał godności ani urzędu dla siebie, lecz uczynił z nich narzędzie świadectwa. Otwarcie nauczał o Chrystusie i był, jak mówi tradycja, drugim apostołem Pawłem dla swego miasta. Gdy nadeszła godzina próby, Dymitr nie uciekł. Według przekazu rozdał najpierw swoje dobra ubogim przez wiernego sługę Łupa. W ten sposób uczy każdego z nas, że kto przygotowuje się na spotkanie z Bogiem, wyzbywa się przywiązania do tego, co przemijające, a skarb gromadzi w niebie miłosierdziem. W więzieniu nie przestał być ojcem duchowym. Pobłogosławił młodego Nestora, który z jego modlitwą i znakiem krzyża pokonał siłacza Lijeusza, chlubę cesarza. To wydarzenie podkreśla raz jeszcze, że siła Boża w słabości się doskonali (2 Kor 12,9). Zwycięstwo nie należy do tego, kto ufa własnym mięśniom, lecz do tego, kto ufa Bogu. Uczy także pokory i posłuszeństwa. Nestor nie poszedł bowiem do walki na własną rękę, lecz najpierw poprosił o modlitwę. Męczeńska śmierć Dymitra, przebitego włóczniami w lochu, przypomina, że prawdziwym zwycięzcą jest ten, kto upodabnia się do przebitego Chrystusa. Krew męczenników zaś staje się, według słów Tertuliana “nasieniem chrześcijan”. Bóg wsławił swego świętego wonnym, cudownym mirrem wypływającym nieustannie po dzień dzisiejszy z jego relikwii. Z tego żywotu płynie więc dla nas wezwanie do męstwa w wyznawaniu wiary i do wierności Chrystusowi w zwykłych obowiązkach naszego stanu. Wzywa on także do szczodrości wobec ubogich i do ufnej modlitwy w chwilach próby. Pobudza wreszcie do życia w jedności z obłokiem świadków (Hbr 12,1), których modlitwa podtrzymuje nas w drodze do Królestwa. Trzeba zarazem pamiętać, że wiele szczegółów żywotu Dymitra znamy z tradycji hagiograficznej, a nie z dokumentów historycznych. Nie umniejsza to jednak pouczającej mocy tego świadectwa, które Cerkiew od wieków przyjmuje i opiewa.

Zdjęcia: lektor Sergiusz Diadius,  Oleksandr Rudyi