Druga niedziela Wielkiego Postu przypomina nam, że celem Świętej Czterdziesiątnicy nie jest wyłącznie „być lepszym człowiekiem”, lecz realne spotkanie z Bogiem, Który przemienia nasze życie swoją łaską. Wspominamy tego dnia św. Grzegorz Palamas, którego Cerkiew nazywa “nauczycielem modlitwy serca i świadkiem tego, że Stwórca naprawdę udziela się ludziom – nie tylko w ideach i uczuciach, ale w swoim żywym działaniu, w „świetle” Jego obecności”. Oto dlaczego post, modlitwa, spowiedź, Eucharystia i wszelka walka z grzechem nie są celem samym w sobie, lecz drogą, na której Bóg stopniowo nas rozjaśnia, uzdrawia, oczyszcza, czyniąc nas zdolnymi do miłości – wobec Niego i wobec bliźnich.

Drugim istotnym wymiarem przesłania jest egzystencjalny i eklezjalny wymiar wiary, pokazany w ewangelicznym czytaniu o Markowym uzdrowieniu paralityka, niesionego przez przyjaciół. Obraz bezsilnego człowieka, który sam nie może dojść do Chrystusa i zostaje przyniesiony przez wiarę innych, odsłania, że życie duchowe nie jest indywidualnym projektem, lecz wydarza się we wspólnocie – Cerkiew jest miejscem, gdzie słabość jednych staje się „dźwignią” zbawienia dzięki miłości i wytrwałości drugich. Jednocześnie Zbawiciel objawia w tym epizodzie zarówno władzę odpuszczania grzechów, jak i moc uzdrowienia całego człowieka – duszy i ciała – co w świetle nauki samego hierarchy Palamasa oznacza, że nie stworzone energie Boga dotykają również naszej konkretnej, historycznej egzystencji, relacji, ran i paraliżów serca.

Druga niedziela Czterdziesiątnicy wzywa więc wierzących do wejścia na drogę wewnętrznego uspokojenia, Modlitwy Jezusowej i sakramentalnego życia, w którym każdy może zostać „przyniesiony” do Syna Bożego, jeśli sam nie ma już siły nieść własnych noszy.

Tego dnia w naszej cerkwi sprawowane były dwie poranne Boskie Liturgie.

Zdjęcia: diakon Andrzej Golimont, lektor Sergiusz Diadius, Michał Jakimczuk.