02.08.2026 r.

W bieżącym roku dziewiąta niedziela po święcie Świętej Trójcy zbiegła się z dniem pamięci starotestamentowego proroka Eliasza z Tiszbe. Tym samym Cerkiew stawia przed nami obraz człowieka całkowicie oddanego Bogu, dla którego wierność prawdzie stała się ważniejsza niż własne życie. Na górze Karmel, w obliczu odstępstwa całego ludu, Eliasz nie szukał poklasku ani bezpiecznego kompromisu — wołał do Boga jednego, prawdziwego, i ogień zstąpił z nieba jako świadectwo, że Zbawiciel nie opuszcza tych, którzy Mu ufają. Gorliwość, którą teologia patrystyczna nazywa “zelotyzmem” w najlepszym, duchowym sensie tego słowa, uczy nas dziś, że wiara nie może być letnia, lecz musi być żywym ogniem, który pali obojętność i strach.

Tego dnia sprawowana była jedna poranna Boska Liturgia. W przeddzień święta, 1 sierpnia, w naszej cerkwi wznosiliśmy modlitwy za żyjących i za tych, którzy odeszli już do wieczności — uczestników Powstania Warszawskiego. Jest w tym zestawieniu głęboka, choć nienarzucająca się zbieżność: prorok, który wołał w obronie wierności pośród powszechnego odstępstwa, gotów oddać życie za sprawę większą od siebie, i młodzi ludzie sierpnia 1944 r., którzy również stanęli wobec przemocy w obronie tego, co uznali za święte — wolności swojej ziemi i godności swego narodu.

Za tych, którzy jeszcze wśród nas żyją, prosiliśmy o siłę i pokój serca w dojrzewającej starości, a za tych, którzy odeszli, zaintonowano “Wieczna Pamięć”, ufając, że Bóg, który przyjął ofiarę proroka na Karmelu, przyjmuje również każdą ofiarę złożoną w miłości do bliźniego i do ojczyzny.