Piąta niedziela Świętej Czterdziesiątnicy stawia przed nami postać św. Marii Egipcjanki jako żywą ikonę pokajanija, która dojrzewa w ciszy serca i w świetle Chrystusowego Krzyża. Cerkiew opiewa ją właśnie pod koniec postu, aby obudzić w nas nadzieję, iż żaden grzech nie jest silniejszy od miłosierdzia Boga, jeśli człowiek pozwoli się dotknąć Jego łasce. Droga Marii – od jawnego grzechu do radykalnej pustyni – ukazuje, że nawrócenie nie jest jedynie zmianą obyczajów, ale całkowitym zwrotem ku Stwórcy, Który przenika pragnienia i sposób patrzenia na siebie. Jej długie, samotne pokajanije nad rzeką Jordan odsłania prawdę, iż serce oczyszcza się nie poprzez rozpacz, lecz wytrwałe stawanie w obecności Boga, w pokorze i zaufaniu. W świetle jej żywota Wielki Post jawi się jako szkoła wewnętrznej wolności: od namiętności ku czystości serca, od rozproszenia ku modlitwie, od niewoli „starego człowieka” ku nowemu stworzeniu w Chrystusie.

W ostatnią niedzielę marca sprawowano w naszej świątyni dwie poranne Liturgie autorstwa św. Bazylego Wielkiego. Podczas poprzedzającego je nabożeństwa Całonocnego Czuwania, po raz ostatni już w tym roku wybrzmiał głęboki teologicznie hymn “Pokajanija otwórz mi drzwi Dawco życia”, będący niejako końcowym wezwaniem do zastanowienia się nad swoim życiem i jego przemiany.