Niedziela o Sądzie Ostatecznym ukazuje Chrystusa przychodzącego w chwale, Który osądzi świat według miary konkretnej miłości okazanej „najmniejszym braciom” (Mt 25,31–46). Duchowym celem tego dnia nie jest wzbudzenie fatalistycznego lęku. Cerkiew przypomina dzisiaj, że nie wystarczy ufać miłosierdziu, jeśli zaniedbujemy uczynki miłości, bowiem Ten sam Chrystus, Którego przyjmujemy w Eucharystii, przychodzi do nas ukryty w głodnym, spragnionym, przybyszu i więźniu. Synaksarion Niedzieli Mięsopustnej podkreśla, że pamięć o Sądzie jest dana właśnie „teraz”, aby ograniczyć przesadne pobłażanie sobie, rozbudzić w naszych wnętrzach wstrzemięźliwość i wezwać do miłości bliźniego. Obchodzone w bieżącym roku tego samego dnia święto Spotkania Pańskiego objawia tego samego Syna Bożego, lecz w paradoksalnej słabości Dziecięcia niesionego do świątyni, gdzie Starzec Symeon rozpoznaje w Nim „światłość na oświecenie pogan i chwałę Izraela” – Tego, Który przyjdzie ponownie jako Sędzia żywych i umarłych. Posłuszny Prawu jak „Nowy Adam”, Chrystus wypełnia prawo Mojżeszowe i już w swoim pierwszym wejściu do świątyni antycypuje wejście do świątyni eschatologicznej, kiedy przed Jego obliczem staną wszystkie narody.

W stołecznej Hagii Sophii sprawowano dziś dwie świąteczne Liturgie, po zakończeniu których, zgodnie z tradycją liturgiczną dokonano poświęcenia świec gromnicznych.

15 lutego kończy tym samym czterdziestodniowy okres Bożonarodzeniowy i czas śpiewania kolęd.