W tradycji prawosławnej 14 stycznia to dzień święta Obrzezania według ciała Pana naszego Jezusa Chrystusa oraz nadania Mu imienia, a równocześnie liturgiczną pamięcią św. Bazylego Wielkiego, biskupa Cezarei Kapadockiej. Obrzezanie ósmego dnia po narodzeniu objawia prawdziwe człowieczeństwo Syna Bożego, Jego dobrowolne poddanie się Prawu, którego sam jako Logos jest dawcą. Wypełnienie żydowskiego znaku Przymierza staje się zapowiedzią „obrzezania nie ręką uczynionego”, czyli chrztu, który wprowadza wierzących w Nowe Przymierze łaski, w śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa, odcinając „ciało grzechu” i otwierając perspektywę zmartwychwstania. Stąd hymnografia tego dnia mówi o „odcięciu Prawa” i przejściu do ekonomii łaski.

Jednocześnie, 14 stycznia Cerkiew czci św. Bazylego Wielkiego jako wzór biskupa, ascety, teologa i pasterza, który swoim nauczaniem i życiem ukazał, na czym polega chrześcijańskie „obrzezanie serca”, tj. na radykalnym wyrzeczeniu się grzechu, miłości miłosiernej wobec ubogich i bezkompromisowej wierności prawdzie dogmatycznej.

Zgodnie z porządkiem liturgicznym, tego dnia sprawowana jest Liturgia autorstwa właśnie św. Bazylego Wielkiego.