W niedzielę po wielkim dniu Narodzin Chrystusa Matka Cerkiew przewiduje czytanie ewangeliczne podkreślające, że historia Jezusa jest kontynuacją i wypełnieniem historii Izraela: ucieczka do Egiptu i powrót „z Egiptu” sprawia, że Chrystus przechodzi drogę swojego ludu, ale jako Syn, w Którym dokonuje się nowe, eschatologiczne wyjście z „domu niewoli” ku prawdziwej ziemi obiecanej – Królestwu Bożemu.

Prorocki cytat „Z Egiptu wezwałem Syna mego” pokazuje z kolei, że wydarzenia z dzieciństwa Chrystusa nie są przypadkową biografią, lecz realizacją odwiecznego planu, w którym Bóg wiernie prowadzi swój lud przez ciemność historii i grzechu.

Centralną postacią tego liturgicznego fragmentu – obok Wcielonego Syna Bożego – jest Józef, którego posłuszeństwo słowu anioła staje się wzorem wiary działającej, zdolnej chronić życie Mesjasza pośród realnego zagrożenia i przemocy Heroda.

Herod, rzeź niewiniątek i płacz Racheli odsłaniają dramat tajemnicy zła, którego nie da się „usprawiedliwić”, ale które nie zdoła zniweczyć zamiaru Boga; jednocześnie prześladowanie Dzieciątka zapowiada los uczniów, którzy – idąc za Chrystusem – będą przechodzić przez podobne doświadczenia odrzucenia i przemocy. Nazaret, jako miejsce ukrytego zamieszkania, uczy natomiast, że Boże zbawienie wzrasta w prostocie.

Tego dnia miały miejsce dwie Święte Liturgie, a po ich zakończeniu wierni zgromadzeni w świątyni wspólnie śpiewali kolędy.